İletişim-Etkileşim

Etrafımızda farklı karakterlerde insanlarla yaşıyoruz.

Hayata bakış açılarımız, olaylara verdiğimiz tepkiler, gelecekten beklentilerimiz, keyif aldığımız konular ya da nefret ettiklerimiz, inançlarımız, siyasi görüşlerimiz vb. birçok konuda ayrışıyoruz.

Ancak insan yalnız yaşayamaz çünkü sosyal bir varlık.  Bu yüzden başkalarına ihtiyaç duyuyor.

İnsan sevmiyorum ben diye sıklıkla düşünsem de insanların olmadığı bir hayatın mümkün olmadığını çok iyi biliyorum.

Örneğin eskiden yurt dışında, beni kimsenin tanımadığı bir yerde yaşamak çok cazip geliyordu. İki ay yurtdışında kalınca, orada yaşayamayacağımı anladım.

Dili, kültürü çok farklı olan bir yerde derdini anlatabileceğin ya da yaptığın espriyi anlayabilecek insan bulmak çok zor.

Herkes asgari nezaketle birbirine selam veriyor olsa da, derinlikli bir ilişki kurmak mümkün değil gibi geliyor bana.

Çünkü doğduğun coğrafya, ortak kültür hafızası ve anadil gerçeği var. Hayat tarzın ne olursa olsun ortak kültür, toplumsal hafıza insanları birbirine aşina yapıyor.

Tabii ki her insanla aynı ölçüde ilişki kurmuyoruz. Kimi daha yakın, samimi iken, kimiyle mesafeli ya da sığ bir ilişki kurabiliyoruz.

Herkesle her şey yapılmaz derler ya. Tam olarak öyle.

Dertleştiğimiz başka, sosyalleştiğimiz başka, entelektüel paylaşımlar yaptıklarımız başka.

Bu durum hepimizin hayatında küçük network(bağlantı) ağları oluşturuyor. Ve bu etkileşim ağları hayatı kolaylaştırıyor.

Zorlandığımız ya da yardıma ihtiyacımız olan konularda önce kendi yakınımızdakilere başvuruyoruz.

Üstelik bu paylaşımlar sorunun çözümüne katkı sağlıyor.

Dolayısıyla insan olmanın zorunlu taraflarından biri, diğer insanlarla etkileşim halinde olmak.

O yüzden etkileşim halinde olduğumuz insanlara sahip çıkalım. Değerini bilelim. Ağlarımızı genişletelim.