Ali Abi’yi böyle hatırlayacağım.

Hayatın ortasında başlayan bir ömür, yine hayatın orta yerinde sona erdi.

Ali Bilgiç aramızdan ayrıldı.

Kimse “Kim bu?” diye sormadı.

Herkesin hayatına bir şekilde değmişti.

Bazen bir haberle, bazen de sessiz ama ısrarlı bir emekle…

Ve neredeyse herkesin, Ali Bilgiç’le ilgili söyleyecek bir sözü vardı.

Vefat haberinin ardından sosyal medyada yapılan paylaşımlar da bunu açıkça gösterdi.

Ali Bilgiç, yaşadığı yere ve insanlara temas etmiş biriydi.

Ali Bilgiç yalnızca bir isim değildi.

Herkesin hafızasında başka bir Ali vardı.

Kimi için bir gazeteci, kimi için bir şair, kimi için yol arkadaşı, kimi için bir Abi’ydi.

Benim için de öyleydi.

Ali Bilgiç, yaşadığı yere ve insanlara temas etmiş biriydi.

*

İsminin başındaki sıfatlardan bağımsız olarak, benim için o hep Ali Abi oldu.

Resmiyetten uzak, samimi, mesafesiz… Hayatın içinden bir duruştu bu.

Elbette farklı uğraşları vardı Ali Abi’nin.

Ama onu asıl tanımlayan şey gazeteciliğiydi.

Gazeteciliği bir meslekten öte, bir yaşam biçimi olarak gördü.

Kolay olanı değil, gerekli olanı seçti.

Yenişehir ve gazete…

Bu iki kelimeyi yan yana getirdi ve bir gazete yarattı ama asıl önemlisi, o gazeteyi yaşattı.

O gazeteyi yalnızca çıkarmadı; ona emek verdi, omuz verdi, hayatına ortak etti.

Yerel olanın değerini bilen, yerelin sesini çoğaltmaya çalışan bir anlayıştı bu.

Yerel gazetecilik, çoğu zaman görülmeyen bir emektir.

Ne kadar zor olduğu, ancak eksikliği hissedildiğinde anlaşılır.

Ali Bilgiç, tam da bu eksikliği şimdi daha fazla hissettirenlerden biri oldu.

Ve geride bir isimden çok daha fazlasını bırakarak aramızdan ayrıldı.

Ben Ali Abi’yi hep böyle hatırlayacağım.