Kendine İyi Bakabilmek

Günlük rutinler, koşturmalar, yetişilecek yerler, yapılacak işler ile tüm günümüz dolu dolu geçiyor gibi gözükse de, gün sonunda beden ve zihin yorgunluğunun dışında elimizde bir şey kalmıyor.

Ruhumuzun beslenmeye ihtiyacı olduğunu unutuyoruz.

Sonra ruh gidip bedeni dürtmek zorunda kalıyor. Sonuç ise hastalıklar. Bir yol buluyor düzen. İlaçları alıp kaldığımız yerden devam ediyoruz koşmaya.

Ne zamana kadar? Beden bizi durdurana kadar.

Grip olmayı ciddiye almadığımızda, beden kendini ciddiye aldıracak bir yolu mutlaka buluyor.

Bu hafta eski bir arkadaşımın vefat haberini aldım. Ondan iki gün önce sevdiğim genç bir oyuncununkini. Ondan bir gün önce de ortak tanıdıklarımız olan birininkini.

İlk ikisi kalp krizi. Üçüncüsü trafik kazası.

Hepsi genç, hepsi enerjik, hayatında bir amacı olan, hayalleri olan, neşeli, tanıyanların çok sevdiği insanlardı.

Neden bu erken gidiş? İnsan düşünmeden edemiyor. Neden böyle oluyor?

Kendi hayatıma baktım. Sevdiklerime ya da kendime ne kadar zaman ayırabildiğime. İnsan her şeye yetemiyor gerçekten. Ama ilk fedakarlığı kendinden yapmak neden?

Baktığım yerden çok uzun görünen ama aslında kısacık olan insan ömrü, bu kadar telaşeyi kaldıramıyor.

İnsan bedeni bir mucize gibi olsa da ruh ve zihinle bir bütün olamayınca kırılganlaşıyor.

Mucize zihinde mi ruhta mı bilmiyorum. Hepsine eşit şekilde iyi bakmak şart.

Ama kendine zaman ayırmanın, bu tempo benim için fazla diyebilmenin bir yolu olmalı.

Zaten kısa olan ömrümüzü bu kadar kolay heba edemeyiz.

Bu koşullarda yaşamaya, yaşamak diyebilir miyiz?

Yemek yemek kadar önemli bir kitap okumak da, yürüyüş yapmak da.

Lütfen kendinize iyi bakın. Bence hepimiz bunu hak ediyoruz.