İnsan bu dünyaya sıkılmak için gelmiştir

İnsan niçin sıkılır, nelerden sıkılır? Bu konuda yüzlerce araştırma yapılmış. Bu araştırmalar sonucunda elde edilen bilgileri kısaca paylaşayım:

İnsan bulunduğu çevreden sıkılıyorsa ya o çevreden daha geride ya da o çevreden daha ilerdedir.

İnsanın maddi olanakları dilediği gibi yaşamaya yetmiyorsa, emeğinin karşılığını alamıyorsa, daha fazlasını hak ettiğini düşünüyorsa sıkılır.

İnsan evinde huzursuzsa, evin düzenine uyum sağlayamıyorsa, yakın çevresinde bulunanlar tarafından sürekli eleştiriliyorsa ya da her fırsatta suçlanıyorsa, takdir edilmiyorsa, evde gürültü patırtı eksik olmuyorsa sıkılır.

İnsan, iletişim kurduğu insanlardan saygı, sevgi ve içtenlik görmek ister. Saygı ve içtenlik bir yana ilgi dahi görmüyorsa, küçümseniyorsa, kendisine para makinesi gibi davranılıyorsa sıkılır.

İnsan sık sık hata yapan bir varlıktır. Hatta bir düşünür, “Asıl olan hatadır, doğru hatanın kazaya uğramış şeklidir.” der. Yapılan hataların sonucu telafi edilemeyecek nitelikteyse, o hataları düzeltme olanağı yoksa, riskler çok yüksekse insan sıkılır.

Bazı dostlar insanı sıkar. Bunlar sadece kendi dertlerini anlatan, şikayetlerini sıralayan, anlamsız ve basit bir olayı tüm ayrıntılarıyla ve abartılı bir şekilde tekrar ederek kafa şişiren, bıktıran, bencil dostlarından sıkılır.

İnsan kendini kullanmak isteyen, bunu alışkanlık durumuna getiren, olur olmaz işler için yardım isteyen hatta buyruklar veren, bozulan musluğu, tıkanan lavabosu, çalışmayan elektrik süpürgesi vb. işler için rahatsız eden kişilerden sıkılır.

İnsan belirli bir yaştan sonra hayatını sorgulamaya başlar. Hayatını iyi değerlendirmek için olanaklarını pek iyi kullanmadığını, gerekli girişimlerde bulunmadığını, macera peşinde koştuğunu, aptalca işler yaptığını, daha iyi yaşaması mümkünken bunu beceremediğini düşünüp bu düşüncesini takıntı durumuna getirince sıkılır.

İnsan bir gün elden ayaktan düşünce kendisine bakılmayacağını, hastane köşelerinde ya da yaşlı bakımevlerinde kalabileceğini hatta daha kötü durumlara düşebileceğini düşünüp kuruntulara kapılınca sıkılır.

İnsan isteklerini gerçekleştiremediyse, mesela bir ev sahibi, bir otomobil sahibi olamadıysa, bir kez olsun tatil yapamadıysa, ekonomik koşullar yüzünden erken emekli olduysa, çok sevdiği bazı şeyleri yine ekonomik nedenler yüzünden elden çıkarmak zorunda kaldıysa sıkılır.

Buraya kadar anlattıklarım sıkılmak için haklı nedenler olarak görülebilir. Ben de aynı düşüncedeyim ama insanı şu özelliğine dikkat çekmeden yazıyı sonuçlandırmak niyetinde değilim.

İnsan bu dünyaya sıkılmak için gelmiştir. Mutluluktan sıkılır mutsuzluktan sıkılır, sevmekten sıkılır sevilmekten sıkılır, tepkilerden sıkılır tepkisizlikten sıkılır. İlgi çektiği için sıkılır ilgisizlikten sıkılır, soğuktan sıkılır sıcaktan sıkılır, kuraklıktan sıkılır yağmurdan sıkılır. Uyuyamadığı için sıkılır, kötü rüyalar gördüğü için sıkılır. Hatta sıkılmaktan bile sıkılır.

Sizin bu tür sıkıntılarınız yok mu? Hiçbir şeyden sıkılmıyor musunuz? Böyle bir durum varsa kendinize bir çimdik atın. Çoktan ölmüş olabilirsiniz.