Herkese Benzeyen İnsanlar

Kalabalıkların içinde yaşayıp da yalnız hisseden insanlar vardır.

Çünkü çevresindekilerle aynı şeyleri görmezler.

Birileri susulması gereken yerde konuşur,

Alkış tutulması gereken yerde itiraz eder.

İşte o zaman başlar dışlanma.

Gerçeklerden rahatsız olan insanlar, gerçeği söyleyenden değil,

Gerçeğin kendisinden korkarlar.

Ama korkularını itiraf edemedikleri için, suçu hep konuşana yüklerler.

*

İkiyüzlülük artık saklanan bir kusur değil,

Çoğu yerde bir yaşam biçimi olmuş durumda.

İnsanlar düşündüğünü değil, işine geleni söylüyor.

İnandığını değil, kendisine kazandıranı savunuyor.

Yüzlerde tebessüm, arkalarda başka hesaplar.

Dillerde dostluk, kalplerde rekabet.

*

Böyle bir düzende dürüst insan sivri görünür.

Çünkü eğrilmiş kalabalığın içinde,

Doğru duran herkes batmaya başlar göze.

Bazıları huzuru, doğruları gizlemekte arıyor.

Bazıları ise insanın, kendini kaybetmeden yaşayabilmesini önemsiyor.

*

Ne gariptir ki,

İnsanlar en çok da kendileri gibi olmayanlardan rahatsız oluyor.

Çünkü farklı duran biri, onlara eksik taraflarını hatırlatıyor.

Kendisi gibi düşünmeyeni kötü, kendisi gibi davranmayanı sorunlu ilan ediyorlar.

Böylece hem vicdanlarını susturuyor, hem de kalabalığın güvenliğine sığınıyorlar.

*

Bugünün insanı, sevilmek uğruna kendinden vazgeçmeye hazır.

Bir ortama göre başka, bir çıkar ilişkisine göre başka kimliğe bürünüyor.

Kendi sesi yok, kendi sözü yok, kendi duruşu yok.

Herkese benzeyerek kabul görmek istiyor.

Ama insan, kendisi olmaktan vazgeçtiği anda, aslında hiçbir yere ait olamıyor.