Kendi çaldı, kendi oynadı!

Düşündüm, taşındım… Hatta bir ara uzun uzun kaşındım. Sonunda aklımdaki muhteşem projeyi halkımla paylaşmaya karar verdim.

Bir video çektim ve sordum:

“Yenişehir Osmangazi Millet Bahçesi’nde mevcut yeşil alan korunarak, sadece bir bölümünde yer altı otoparkı ve modern çarşı projesi yapmamızı onaylıyor musunuz?”

Öyle büyük bir coşkuyla evet, evet, evet dediler ki ben bile şaşırdım (!)

Hemen kolları sıvadım. Hazırlıklarımı tamamladım ve bir hafta sonra projeyi onaylanmak üzere Belediye Meclisi’ne getirdim.

Zaten son transferlerden sonra muhalefete de ihtiyacım kalmamıştı!

Buna, dereyi görmeden paçaları sıvamak mı dersiniz, yoksa kendi kendine gelin güvey olmak mı, orasını siz bilirsiniz.

Ama hesap tutmadı.

*

Ercan Özel’in evde yaptığı hesap çarşıya, pardon, Belediye Meclisi’ne uymadı.

Halkın istediğini iddia ettiği, “İnsanımızın hayatını kolaylaştıran, ticaretimizi güçlendiren ve Yenişehir’imizin güzelliğine değer katacak” dediği proje reddedildi.

Üstelik yalnızca muhalefetin oylarıyla değil, YENİ Parti, MHP ve İYİ Parti meclis üyelerinin oylarıyla…

Dahası, AK Partili üç meclis üyesi de oylama sırasında salonu terk etti.

Özel, toplantının hemen ardından meclis salonundan bir video çekerek meclis üyelerini halka şikâyet etti.

Ne söylediğini merak edenler zaten izlemiştir.

*

Şimdi burada durup biraz düşünelim.

Bir belediye başkanının önerisinin mecliste reddedilmesi elbette mümkündür.

Siyasetin ve demokratik işleyişin doğal sonucudur.

Ancak bir projenin meclisteki bütün siyasi partilerin temsilcileri tarafından reddedilmesi, üzerinde düşünülmesi gereken bir durumdur.

Peki, neden?

Çünkü mesele yalnızca bir otopark ve çarşı projesi değildir.

Mesele, bir belediye başkanının kendi düşüncesini toplumun ortak talebi gibi sunması, ardından da bu talebin herkes tarafından kabul edileceğini varsaymasıdır.

Özel, projenin halk tarafından istendiğine o kadar inanmış olmalı ki meclise getirmeden önce kendi meclis üyeleriyle bile yeterince istişare etme gereği duymamış.

Bunu nereden anlıyoruz?

Oylama tablosundan…

*

Karşımızda YENİ Parti, İYİ Parti ve MHP üyelerinin yanı sıra iki bağımsız üyenin de bulunduğu bir ret tablosu var.

Üstelik kendi partisinden üç üye de oylama sırasında salondan çıkıyor.

Ancak Özel’in meclis toplantısının ardından yaptığı açıklamada bu ayrıntılara pek yer yok.

İki bağımsız üyeden ve oylamaya katılmayan kendi partisinin üç üyesinden söz etmek yerine, faturayı doğrudan YENİ Parti, MHP ve İYİ Parti’ye kesiyor.

İnsan sormadan edemiyor:

Madem bu proje halkın talebiydi, neden mecliste böylesine geniş bir itirazla karşılaştı?

Yoksa halkın talebi denilen şey, yalnızca başkanın kendi talebi miydi?

*

Buradan çıkan tek bir sonuç var:

Özel, kendi kendine gelin güvey olmuş ve kendi etmiş kendi bulmuş.

Üstelik bu ilk örnek de değil.

Özel’in, söylediğinin tam aksine kimseye bir şey sorma alışkanlığı yoktur.

Hiçbir zaman da olmamıştır.

Özel’in siyaset anlayışında ortak akıl sık sık dile getirilen bir kavram. Ancak iş uygulamaya gelince bu kavramın pek karşılığı olmadığı görülür.

Ortak aklı diline dolamış olması zaten bunun kanıtı niteliğindedir.

Ortak yapılan işlerden zevk almaz.

Bir diğer alışkanlığı ise ortak akılla yapılan işleri kendine mal etmesidir.

Ne yapalım o da böyle bir tip işte.

Bazıları, sorarak, araştırarak öğrenir, bazıları da kafasını vura vura.