Hayat, İnsan ve Seçimler Üzerine

Hangi yaşta olursanız olun, insanın insana dair hayal kırıklıkları bitmiyor.

“Tanıyorum” dediklerinizin bir gün yabancıya dönüşmesi, “seviyorum” dediklerinizin anlam değiştirmesi pek de nadir yaşanan şeyler değil.

Hatta bazen yıllarınızı verdiğiniz dostlukların, bir gün içinde anlaşılmaz hâle geldiğine şahit oluyorsunuz.

*

İşte o anlar, “adam sende” deyip geçilecek türden olmuyor.

Çünkü insan, en çok da güvendiği yerden sarsıldığında yoruluyor ve beklentilerİ küçülüp umutlar azalıyor.

Böyle zamanlarda insan, yeniden başladığı yere dönüyor. Kendine biraz daha yaklaşmak, biraz daha içine bakmak istiyor. Ama bu da kolay değil.

Hayal kırıklıklarından uzak, daha sağlam ilişkiler kurmak; insanı yormayacak yol arkadaşları bulmak emek istiyor, sabır istiyor.

Çünkü mesele yalnızca başkaları değil; aynı zamanda insanın kendi seçimleri.

*

Başkalarının hayatında kaybolmak yerine kendi hayatını yaşamak istemek, çoğu zaman yanlış anlaşılıyor.

Oysa bu bir bencillik değil. Tam tersine, insanın kendisi için istediğini başkaları için de isteyebilmesidir.

Ama sadece istemek yetmez; insan, toplumun içinde kalmayı da göze almalıdır. Çünkü hayat, tek başına sürdürülen bir yolculuk değil.

*

Ne var ki toplum içinde kalmak da her zaman kolay değil. İnsan ilişkileri zaman zaman yorucu, hatta yıpratıcı olabiliyor.

İşte tam bu noktada “ekip olmak” devreye girer.

Aynı hedefe bakan, benzer değerleri taşıyan insanlarla bir arada olmak, zoru kolaylaştırır.

Fakat ekip olmanın da bir disiplini, bir sınırı vardır. Herkesle yol yürünmez.

Özellikle karamsarlığı alışkanlık hâline getirmiş, sürekli olumsuzluk üreten insanlara karşı dikkatli olmak gerekir.

Çünkü bu tür insanlar, fark edilmeden bir kirlilik yaratır; enerjiyi düşürür, umudu zedeler.

Bazen yapılması gereken en doğru şey, mesafe koymak; gerekirse yolları ayırmaktır.

İnsanı hayata bağlayan şey, sahip olduğu hayaller ve ideallerdir. Bir hedefe yönelmek, bir anlam aramak gibi.

Bunlar insanın içindeki enerjiyi harekete geçirir. Umut, hayal ve beklenti, insanın yakıtıdır adeta.

Ama bu enerjiyi kullanabilmek için irade gerekir. İrade yoksa en güçlü potansiyel bile hareketsiz kalır. İnsan kendini yorgun, tükenmiş hisseder.

Bu yüzden benzer hayalleri olan insanlarla bir arada olmak önemlidir. Aynı heyecanı paylaşanlar, birbirine güç verir.

Ancak bu birliktelik de körü körüne değil farkındalıkla kurulmalıdır. Kişi, hem kendi yeteneklerini bilmeli hem de eksiklerini görebilmelidir.

Yeni fikirlere açık olmalı, eleştiriden kaçmamalıdır.

Ama bütün bunların ötesinde, bir şeyi asla kaybetmemelidir: samimiyeti.

Çünkü ne kadar karmaşık olursa olsun insan ilişkilerinin panzehiri hâlâ aynı: samimiyet.