İki Eser

Sanat iyi ki var. Olmasa her şey daha zor olurdu.

Size bir kitap ve bir konserden bahsedeceğim. Bu haftamı etkileyen iki önemli eser.

Biri Piraye’nin Seyir adlı kitabı. Yeni bir kitap değil ama yazar da kitap da benim için yeni.

Hakkındaki yorumlar çeşitli. Ama içerik itibariyle zaten öyle olması normal bana sorarsanız.

Bazı kitapların zamanı olduğunu düşünüyorum. Okumamız için zamanı geldiğinde karşımıza çıkıyorlar. Bu kitap onlardan.

Bana çok gerçek geldi. İnandığım, bildiğim ve deneyimlediğim bir gerçekliği, çok güzel ve basit anlatmış. Belki birilerine katkı sunar diye paylaşmak istedim.

Hayatın içinde zorlanan, hep aynı döngüleri yaşadığını düşünenlere bir çıkış kapısı öneriyor. Bence çok değerli.

İkincisi ise Suat Suna konseri.

Pek de heves etmeden gittim açıkçası. Arkadaşlarımla beraber olmak cazip geldi aslında.

Suat Suna, çocukluğumda varlığını bildiğim ama ‘beyefendi’ duruşu nedeniyle pek dikkatimi çekmeyen biriydi. (İnsan ilk gençlikte serserileri daha çok seviyor sanırım. Beyefendilerin kıymetini sonradan anlaşılıyor)

Ancak konser beklentimin çok üzerindeydi.

Bir kere Suat Suna, tüm beyefendi duruşunun yanında samimiyetiyle harika bir insan izlenimi veriyor.

Yapay ve kaba insanlarla artık o kadar çok karşılaşıyoruz ki, onun gibi insanların olduğunu görmek umut veriyor.

Programda 70lerden bugüne pop müzikten örnekler seslendiriyor ve şarkıların hikayelerini anlatıyor. Üstelik tek bir insanı anmadan geçmiyor.

O kadar kıymetli ki yaptığı, insana hatırladığımız Türkiye’yi yaşatıyor.

Ne kadar değerli insanlar gelmiş ve geçmiş bu ülkeden.

Geçenlerde bir yerde okumuştum. Bu ülkenin ne kahramanı bitti, ne de yabancılara uşakları diyordu yazıda. O kadar haklı ki.

Bitmeyecek de sanırım. Bitmesin zaten. Başka türlüsü zor.

Her alanda, yeni kahramanlar, yeni değerli insanlar olacak.

Biz böyleyiz çünkü. Budandıkça yeşeren bir ağaç gibi.