Hayat Kendiliğinden Değişmez

“Hayatı anlamak” güzel bir hedeftir. İnsan okur, düşünür, gözlemler; nedenleri ve sonuçları kavramaya çalışır.

Fakat yalnızca anlamak, çoğu zaman olup biteni seyretmekten öteye geçmez.

Dünyanın bütün büyük değişimleri, hayatı sadece anlayanların değil, onu değiştirmeye cesaret edenlerin eseridir.

*

Her insanın hayatında “Böyle gelmiş, böyle gider.” denilen anlar vardır.

Bu anlar, “yapacak bir şey yok” cümlesinin gölgesinde büyür.

Değişim hiçbir zaman kendiliğinden gerçekleşmez. Toplumlar da insanlar da mücadele ettikleri kadar dönüşürler.

Haklar, lütuf olarak verilmez, talep edilir, savunulur ve kazanılır.

Daha iyi çalışma koşulları, kadınların seçme ve seçilme hakkı, çocuk işçiliğinin sınırlandırılması, ifade özgürlüğü…

Bunların hiçbiri bir sabah kendiliğinden ortaya çıkmadı. Hepsi, “Artık yeter.” diyen insanların kararlılığıyla mümkün oldu.

Mücadele denildiğinde çoğu kişinin aklına büyük meydanlar, kalabalık yürüyüşler ya da tarihi olaylar gelir.

Oysa mücadele bazen tek bir insanın, herkes susarken gerçeği söylemesidir.

Bazen bir öğretmenin umudunu kaybetmeyen çabasıdır.

Bazen bir işçinin hakkını aramasıdır.

Bazen de bir vatandaşın, gördüğü yanlışa sessiz kalmamasıdır.

Çünkü mücadele, yalnızca kazanmak için değil, insan kalabilmek için de gereklidir.

*

Hayat elbette değişir. Mevsimler değişir, insanlar yaşlanır, teknoloji gelişir, şehirler büyür. Ama bunlar doğal değişimlerdir.

Daha adil, daha özgür, daha insanca bir yaşam ise tesadüflerle olmaz.

Eğer hayatı yalnızca zamanın akışına bırakırsanız, değişen sadece takvim olur. Sorunlar ise yerinde kalır.

Bu nedenle anlamak yetmez. Görmek yetmez. Yakınmak da yetmez.

Değiştirmek gerekir.

Değiştirmek ise bedel ödemeyi göze almayı gerektirir. Emek ister, sabır ister, dayanışma ister.

Çünkü her gerçek değişim, konfor alanının dışına atılan ilk adımla başlar.